Annemarie van der Will consultancy

“Specialist op het brede terrein van HRM en organisatieadvies”

 

Wie ben ik?


Annemarie

 Wie ben ik?

Ik ben een enthousiaste, energieke en krachtige adviseur. Ik sta voor een persoonlijke aanpak, lever maatwerk en ben zeer resultaatgericht.

Het vak

Consultancy is een prachtig vak. Elke opdracht vraagt om een andere aanpak en dat is een onwijs interessante uitdaging. Ik lever altijd maatwerk. En ik help de organisatie op een ontspannen manier verder in haar ontwikkeling. Het menselijk contact staat bij mij voorop, zoals de klik met de opdrachtgever, de medewerkers, en de medezeggenschap. Een goede sfeer tijdens ingewikkelde processen vind ik van groot belang.

Resultaatgericht werken zit in mijn genen, en ik neem anderen graag op een ongedwongen manier mee in mijn enthousiasme. Ik voel me als een vis in het water in een rol als projectleider of organisatie adviseur op het gebied van ontwikkelvraagstukken. Denk dan aan de ontwikkeling van hr-beleid,  de opbouw van (management)structuren, de inrichting van processen en de begeleiding van cultuurvraagstukken. Onderzoek naar en evalueren van bedrijfsvoeringvraagstukken is op mijn lijf geschreven.  Ook ben ik een ervaren functieanalist. Ik ben een organisatie adviseur die absoluut gaat voor eerst “de basis op orde”, zodat daarna toekomstgerichte ontwikkelthema’s moeiteloos en in verbinding met elkaar kunnen worden omgezet in concrete agendapunten.

De olifant

Beeldend werken is één van mijn specialiteiten. Een beeld werkt als een metafoor en zegt vaak meer dan duizend woorden. Ook achter mijn logo, de olifant, schuilt een mooie parabel uit de organisatiekunde. Vraagt u er vooral naar:  ik vertel er graag over.

Mijn ervaring

Ik werk al ruim achtien jaar als consultant bij de (lokale) overheid en bij aan overheid gelieerde organisaties, als specialist op het brede terrein van hrm en organisatieadvies. Tot voor kort deed ik dit in vaste dienst voor organisatieadviesbureaus als Buitenhek & van Doorn Consultancy, BentoSpino en BuitenhekPlus, maar inmiddels heb ik de stap durven maken naar het zelfstandig ondernemerschap. Lees meer over mijn ervaring in mijn curriculum vitae.

In de avonduren werk ik als gemeenteraadslid voor de VVD in mijn woonplaats Huizen.

Blogs

Ik ben ook een “blogger”. Op mijn website deel ik graag mijn ervaringen met jullie.  U bent van harte uitgenodigd mijn blogs te lezen en met mij te corresponderen over de inhoud. Leuk! Klik hier om de blogs te lezen

Privé

Ik woon dus in Huizen, vlakbij het mooie Gooimeer, en ben getrouwd met Frank. Samen hebben we twee volwassen kinderen, een geweldige kleinzoon en twee dotten van kleindochters. Een rijkdom, dat is het echt! Naast mijn werkbare leven, geniet ik dan ook ongelooflijk veel van deze kleintjes. Een prachtige combinatie.

Annemarie van der Will Consultancy
Annemarie van der Will Consultancy
Buitenhek & van Doorn consultancy
Buitenhek & van Doorn consultancy
BentoSpino
BentoSpino
Gemeente Huizen
Gemeente Huizen
Corporate Consult / Management Consult / Teambuilding
Buitenhekplus
Buitenhekplus
Corporate Consult
VVD
VVD
Teambuilding
Wie ben ik?

Wie ben ik?

Jullie kennen vast wel dat Nederlandse spelprogramma “Wie ben ik?” Nou, wie had gedacht dat ik zelf ooit nog kandidaat zou zijn. 

Sinds deze maand ben ik weer zelfstandig organisatieadviseur. De afgelopen jaren heb ik als (interim) strategisch HR-adviseur en coördinator team HR (volg je me nog) met veel plezier gewerkt bij een Omgevingsdienst. Maar mijn taak zat erop, het was tijd om door te gaan. En dan nu, bruisend van de energie om aan een nieuwe klus te beginnen (ja, zelfs zo aan het eind van het jaar) ontkom ik er niet aan om wat zaken op orde te brengen. Mijn cv, bijvoorbeeld. Met bijpassende, enigszins gedateerde pasfoto. Ik zoomde in op de foto. Lijkt-ie nog? vroeg ik aan mijn man. Tuurlijk, zei hij, als je de komende weken flink uitrust… 

“Per direct werd ik jaloers op mijn tandarts.

Ik besloot de pasfoto dus wat te verkleinen, niet te centreren en in de linkerbovenhoek te plaatsen. Vervolgens belde ik een oud-collega, een fijn persoon, met veel ervaring, en een frisse kijk op zaken binnen de arbeidsmarkt. Ik vroeg hem of hij mijn cv eens wilde screenen. Het antwoord kwam rap: mooi cv Annemarie, join the club van brede organisatieadviseurs, echter voor een opdrachtgever ben je mogelijk wat lastig te plaatsen. 

Hij zei nog nét niet dat het een onoverzichtelijk zooitje was, want ja, hij is écht een aardig en fijn persoon, maar de boodschap was helder. Niet zonder trots had ik namelijk alles opgeschreven. En dan bedoel ik: alles. Achttien jaar overheidservaring gepropt op twee A4’tjes – met voor de liefhebber uiteraard nog een bijlage in lettertype 8. Eerlijk is eerlijk: het is wellicht wat te veel gevraagd van een potentiele opdrachtgever om daar doorheen te moeten ploeteren.

Na die feedback dacht ik dus aan dat bekende spelprogramma. Wie ben ik dan? Nu. Straks. Welke functies uit mijn bak ervaring spreken het meest voor wie ik wil zijn voor mijn nieuwe klanten. Strategisch HR-adviseur, organisatieadviseur, functieanalist, veranderkundige, projectleider, kwartiermaker, leidinggevende. Ik kan het allemaal, maar misschien is niet elke functie relevant voor die ene nieuwe opdrachtgever.

Per direct werd ik jaloers op mijn tandarts. Iedereen weet waar die voor staat. Hij doet je pijn, tis duur en je kunt niet zonder. Toch is het zaak om in plaats van die raadselachtige professional een beetje te worden als mijn tandarts. Vooruit, zonder de pijn. Schrijven is schrappen, zeggen ze dan. Kill your darlings. Dus dat is wat ik de komende weken onder de kerstboom ga doen. Mijn cv updaten naar een overzichtelijke, krachtige, 2020-versie. 

Maar wie stiekem toch benieuwd is naar dat boekwerk, ik stuur de ongecensureerde en uitgebreide versie maar wat graag toe hoor. Drinken we er een koffie bij. Hoe dan ook: mijn loket staat open en ik heb veel zin om met mooie opdrachten aan de slag te gaan. 

Voor nu: gezellige feestdagen en alvast een fijne jaarwisseling.

Warme groet Annemarie

Verdwijn- en verschijnbanen

Verdwijn- en verschijnbanen

Prachtige titel, vind ik. Deze titel is een vooraankondiging van een tentoonstelling. Over de digitalisering van ons werk. Hier schreef mijn collega HR manager over, tijdens haar “keek op de week”. Iedere week aandacht voor een overdenking. Een interessante hersenspinsel of een prikkelend item binnen ons mooie HR vak. Gaaf!  Als interimmer mag ik een poosje mee liften op haar mailinglijst. Afgelopen week dus over verdwijn- en verschijn banen. Gedachten gingen terug.

Mijn eerste college dit jaar, voorgezeten door professor Bob de Wit,  stond ook juist in dat teken. We stevenen af op een digitaal tijdperk, zo luidde zijn devies. Dat betekent de komende jaren wat voor de betaalde arbeid. Ik tekende op: eenderde van de banen blijft. Tweederde verdwijnt. De middengroep aan functies valt weg. Daar neemt de technologie het over. Intelligente banen blijven, behoudens kappers (fijn voor mijn pluizen bos) en schoonmakers. Trouwens, de kapper is voor mij tamelijk intelligent. Tijdens de eerste lockdown werd dat door menigeen bevestigd. Je snapt dat we in de pauze hierover doorspraken. We waren aangenaam verrast door de waterval aan informatie en het hysterische enthousiasme van de professor. Ik verdenk hem ervan dat hij genoot van het confronterende. Vragen: hoe ga je daarop anticiperen? Wat betekent dat voor onze maatschappij, voor ons economische model? Over de exploitatie van je business?

“Nu doet een robot er nog lang over iets te leren, maar daarna streeft de robot de mens voorbij.”

We werden getrakteerd op veel aansprekende filmpjes, met de robot als vervanger van de mens. Als vervanger van de HR adviseur, tijdens werving- en selectie procedures. Hilarische taferelen. Oergeestig. Maar absoluut realistisch. Een sollicitatiegesprek met de robot: laat je rode pumps maar thuis. Daar doet ie dan weer niks mee. Saai! De digitalisering dendert voort. Die trein stopt niet meer. Waarschijnlijker is het om snel in te stappen. Het onderdeel te laten zijn van je HR-strategie.

Deze beweging gaat snel. Maar het verdwijnen van functies en werkwijzen is van alle tijden. In de “keek” werd gevraagd: is het verdwijnen van functies herkenbaar? Tuurlijk. Functies die ik opbouwde in 2000 zijn nu alweer vergeten. Ik bracht zelf jaren terug nog een met de hand geschreven brief naar de typekamer! Ik behoor tot de senioren hè! Als een dolle was eenieder toen de elektrische typemachine, met correctietoets, haar intrede deed. Nu zitten we op de Skype! Ik bedoel maar. Tussen de typemachine en Skype hebben we nog geploeterd met WordPerfect 4.1. Met het onbegrijpelijke onderwaterscherm. Processen, die we accepteerden en overleefd hebben. Althans de meesten onder ons. Wat dacht je van de boekhouder: met zijn telmachine. Onwetend nog over wat excel voor hem in petto had. De putjesschepper! Nu vaak gekscherend gebruikt, maar de functie bestond.

Mijn lieve vader was schade-expert. Hij schreef zijn rapporten met de hand. Urenlang, met prachtige regelmatige letters. Totdat in zijn thuiskantoor een immense telex werd geplaatst. Ja, telex. Ff googelen. Dat kreng sprong totaal onverwachts aan. Een hartverzakking kreeg je van dat geluid. Maar plots had hij de basis van zijn rapport: een soort van digitaal. Voorbeelden te over. Heuse revoluties, die toen ook al invloed hadden op het productieproces, tijd, geld, baanverlies en noodzakelijke omscholingen.

Nu doet een robot er nog lang over iets te leren, maar daarna streeft de robot de mens voorbij. Mooi toch, zegt de 1, griezelig roept de ander. Wat je ook vindt: just a fact! We kunnen leren anders met het (werkbare) leven om te gaan: work-life balance. Omarm het. Go with the flow.

Tot slot een weetje: in 1997 verloor Kasparov van de computer. Dat was een belangrijk moment in de opkomst van de kunstmatige intelligentie. Inmiddels een niet meer te stoppen rollercoaster.

Met dank aan de Professor. Het was een tof en ja….een beetje griezelig college.

Warme groet

Hoe ik opnieuw heftig “in love” was!

Hoe ik opnieuw heftig “in love” was!

Vorig jaar december gaf ik mijzelf een kado. Nope, geen rode pumps. Ik schreef mij in voor HR bedrijfskunde. Aansprekende colleges op Nyenrode. Kippenvel: bij het lezen van het programma. Nieuwsgierig naar de voorgangers. Ik schrompelde wat in elkaar bij het tellen van hun titels. Bij hun duizelingwekkende ervaring en tig wetenschappelijk opgetekende publicaties. In een flits zag ik mijzelf in een hoekje, helemaal achterin de collegezaal. Galgje spelende.

“Te abstract, te vaag. Sorry, voor al mijn opening sheets tijdens presentaties.”

In januari van dit jaar reed ik goedgemutst naar Breukelen. Check: huiswerk gedaan. Alleen al die ambiance was de strik om mijn eigen kado. Binnen het eerste half uur was ik opnieuw heftig “in love” op mijn vak. Hing aan de lippen van de meest geweldige hoogleraar aller tijden. Let op: het was januari. Dat mocht nog. Onwetend over hoe Corona ons de komende tijd zou ontregelen.

Misschien denk je nu: jee, wat soft. Maar echt, het gaf mij vernieuwingskracht, vet veel energie. Het stimuleerde mijn creativiteit. Niet dat ik slaapwandelend mijn vak uitoefende, maar eerlijk is eerlijk: de gebaande paden lijken niet zelden aanlokkelijk. Soms bevestigde de colleges mijn visie. Maar even zo vaak haalde ik gemotiveerd bakzeil.
Het verruimde mijn blik op mijn vak, op het adviseren tijdens veranderingen en meer. De colleges bevrijdde je feitelijk uit je structuur. Je verzamelt nieuwe lichtpuntjes. Snapt opeens dat onze hersenen niets kunnen met: de stip op de horizon. Te abstract, te vaag. Sorry, voor al mijn opening sheets tijdens presentaties.

Je leert in korte tijd hardnekkige gewoonten te doorbreken. Bewustwording ontstond over de onomkeerbare flow, die digitalisering heet. Ontkennen kan allang niet meer. Omarmen dus. Anticiperen een must! Met mijn artikel over Strategische Personeelsplanning, van 14 februari 2020, prikkelde ik jullie al.

Verfrissende onderwerpen, zorgden voor energieke brainwaves.  En ja, het contact met de mede studenten: zo gaaf. Wat een top collega’s. Smullen.

En toen stopte de colleges. De pandemie werd een feit. Slikken dus. In de lockdown met z’n allen. Pas afgelopen september mocht ik, Corona proof, aan de afronding deelnemen en mijn certificaat in ontvangst nemen. Jep, echt trots. Niet alleen een beetje op mijzelf, maar vooral op mijn vak.

Tja, mijn.. moraal van dit verhaal. Je verandert nooit met slechts alleen feiten, maar door het emotionele aspect te zien en te raken. Weerstand is normaal. Dat is geen blokkade, maar juist een handreiking. Do not walk away! Hou elkaar dus bij de leest, in het hier en nu. Wees helder over het toekomstperspectief. Over noodzakelijke vernieuwingen. Zonder die onbegrijpelijke stip! Waar doen we het allemaal voor? Gewoon vandaag en morgen. Wat draag jij daar aan bij? En vooral hoe! Welke hulp bied je aan? Als je weet te ontdekken hoe energie en gedrag werken en elkaar ten goede kunnen versterken: dan heb je goud in handen!

HR passé, welnee!

Warme groet

Mijn artikel SPP vind je op mijn blogpage

Hoe jong en oud digitaal samensmelten!

Hoe jong en oud digitaal samensmelten!

Ik heb mijzelf een nieuw werkwoord toegeëigend: logistieken. Mijn generatiegenoten herkennen zich wel in deze blog. Prehistorisch en oergeestig zal het absoluut lijken en zijn voor mijn (veel) jongere collega’s.

“Vooruit, het ging weleens mis, zodat ik bij Enkhuizen met stukken van Zeewolde zat te shinen.”

De titel archivaris heb ik nooit verdiend. Oud-collega’s weten vast nog dat ik mijzelf begroef onder stapels papieren dossiers. Op mijn bureau en op de grond. En als het lukte rondom het bureau van anderen. Zoals een kat langzaam opschuift naar zijn favoriete verboden plek. Heus, er zat logica in, voor mij dus. Het speelde zich lang geleden af. Het lijkt eeuwen geleden en toch voelt het als de dag van gister. De papierloze wereld, the clean desk policy, het bestond nog niet. Heerlijk. Op weg naar een opdrachtgever greep ik de juiste stapel mee, propte die in mijn tas. Vooruit, het ging weleens mis, zodat ik bij Enkhuizen met stukken van Zeewolde zat te shinen. Te verwaarlozen momenten, echt. Althans in mijn geheugen.

De stapels papier zijn verleden tijd. Tijdens mijn politieke tijd heb ik pas echt geleerd digitaal te werken. Te vergaderen en digitaal te ervaren. Stoer wel. Soms stiekem met nog een printje op mijn schoot. Mijn IPad werd mijn vriend. In de Raadszaal en achter het spreekgestoelte. In mijn werk werd ik daarna een digitale mapjes freak. En meer. Lol.

Nu met mijn huidige toffe, maar omvangrijke klus, is er wederom een heus digitaal labyrint ontstaan. Een mooie club, met ca 1000 medewerkers. Lees: 1000! Met een groot aantal ben ik in gesprek.  Die gesprekken doen ertoe en dienen als input voor vele vervolgstappen.

Dus mindmap ik niet op een flap-over, maar in mijn laptop. Mapjes met aansprekende titels. Daaronder submapjes met logische kopjes. Meestal. Niet zelden daaronder hulpmapjes. Soms met de titel: hopeloos. Staat nog leeg. Ik denk: jaloersmakend voor menig Data-scientist. Sorry collega’s, ik weet dat dat veel meer inhoudt.

Het labyrint werkt. Toch staar ik soms hulpeloos naar mijn scherm. Op zoek naar versie…..De aansprekende logica stottert ook digitaal weleens. Sluip ik in de nacht naar mijn PC. Check: versleep notitie x naar mapje y. Pfff, op het nippertje.

Gek genoeg, door de Corona tijd, verzamelen jong en oud zich op de Skype. We Zoomen, en melden ons gezamenlijk aan bij MSTeams. We chatten en slaan deze historie in een oogwenk op. We presenteren tijdens het videobellen. We wisselen met elkaar moeiteloos van scherm. Generaties vloeien digitaal in elkaar over. Het is een “moetje”. We leren met en van elkaar. Een digitaal team in barre onzekere tijden.

We houden de boel draaiende. De digitale generatiekloof verdwijnt als sneeuw voor de zon. We accepteren, in the late afternoon, onze gare hoofden op de Skype. Niet zelden met doorgelopen mascara of beslagen brillen. Leeftijd vervaagt. Het wordt het nieuwe normaal. Lotgenoten in crime!

Hoe ver ben je, vraagt mijn man einde dag? Bijna zover: nog even logistieken. En….een paar printjes.

Warme groet

Mijn ode aan Vegan east!

Mijn ode aan Vegan east!

Joehoe, wat werd ik afgeleid afgelopen dinsdag. De dag dat het kookboek Vegan East het licht zou zien. Een boek vol heerlijke plantaardige recepten uit de Oosterse keuken. Ja, denk je, en dan. Nou dat prachtige boek is bedacht en ontwikkeld door mijn dochter Milou. Dus dat. Zo trots. Maanden met elkaar naar toegeleefd. Wat een drive. Zelden zo een combinatie gezien van creativiteit en volharding. De foto’s die bij de recepten staan, hoe zal ik het zeggen: een mengeling van absolute liefde voor de oosterse keuken en tovenarij. Van haar hand. Te gaaf!

“Ik ben zelf geen veganist. Maar wel een flexitarier. “

Waarom dit kookboek. Waarom oosterse plantaardige gerechten. Lees haar voorwoord gauw. De auteur legt het haarfijn en heul aansprekend uit. Ik kan dat niet evenaren. Ik zou haar te kort doen. Mijn gekrabbel zou een zwak aftreksel worden. Ik verraad al wel: de andijvie stamppot van haar mams bracht de inspiratie geenszins. Tsja.

Waar ik het meest trots op ben? De ideologie die het boek uitstraalt. Ergens voor durven staan. Moedig. Vegan zijn of eten betekent iets. Oergeestig hoe zij zelf de uit de grond gestoken wortel aanhaalt. Het beeld dat je als veganist daar de hele dag op knauwt. Hilarisch. Nope, het zegt iets over een visie op onze samenleving: de natuur, het milieu, dierenwelzijn en de kwesties binnen de vleesindustrie. Ingewikkelde items en voorlopig nog volop in de dialoog. Op zoek naar een gedragen “Common ground”. Maar het zegt niets over dat je niet meer lekker en gezond mag en kan eten. Integendeel zelfs. Dat rechtvaardigt mijn ode aan Vegan East.

Natuurlijk heb ik al veel  recepten mogen proeven. Ook ik mocht eerder een recept testen. Voor mij hadden ze een relatief eenvoudige uitgekozen. Doe jij die maar. Aan de slag, wel met mijn man in mijn kielzog. Kan ze dat wel? Ha! Lees het voorwoord, dan snap je mijn achterstand in deze. Alle recepten echter, zijn oosterse pareltjes. 

Ik ben zelf geen veganist. Maar wel een flexitarier. Bewuster omgaan met het eten van vlees is een proces. Een uitdaging. Ik zou nooit: je moet… zeggen, dat past niet bij mijn liberale hart en mijn ideologie. Maar dit kookboek, Vegan east, maakt je keuzes wel makkelijker.

Afgelopen dinsdag was mijn concentratie vermogen nul. Eindelijk hoorde ik de klap op de deurmat. Daar lag ie.

Heel knap gedaan!

Warme groet

Hoe verbinden een verslaving wordt!

Hoe verbinden een verslaving wordt!

Ik ben absoluut aan meer dingen verslaafd. Dat valt echter een beetje buiten de scope van deze blog, althans dat heb ik zojuist besloten. Het woord integraal echter, is voor mij uitgevonden. Ik weet het zeker.

Vertel over een organisatie vraagstuk en er popt een mindmap op in mijn hoofd. Met pijlen en uitroeptekens. Met verbindingen naar aansluitende issues. Naar eerdere besluiten. Een soort anti-verkokering syndroom. Een verbindingstijger. Voor mijn gesprekspartners tamelijk ongezellig. Een enthousiast plan valt plots in duigen. Het ziet er ineens complex uit. Heb je haar weer.

“Mijn verslaving won het van: lekker de boel, de boel laten.”

Speel eens met een doorsnee strategische agenda: je verbindt moeiteloos
topics. Niet zelden vaart ieder zijn eigen koers. Onwetend over wat anderen denken en doen. Raadselachtig. Vaak onbuigzaam.

De laatste tijd houd ik in den beginne mijn kaken stijf op elkaar. Niet omdat die mindmap  niet verschijnt, maar uit respect voor de collega en het plan. Ik ben beter in staat om het proces zijn werk te laten doen. En op het etiket: “zeiksnor” zit niemand te wachten. Dus mummel ik betrokken mee. Beperk me tot wat hints. De rest even parkeren dus.

Hoe het zo heftig in mijn hoofd aanwezig is, geen idee. Aangeboren lijkt mij niet. Aangeleerd meer waarschijnlijk. Beetje doorgeslagen, zou kunnen. Bevlogen kan ook. Whatever, het geeft mij gek genoeg energie. Een soort Perpetuum Mobile in mijn brein. Verslavend dus, zie hier.

Afgelopen vakantie kregen mijn man en ik een rondleiding bij brouwerij Hertog Jan in het Limburgse Arcen. Super interessant en leuk. Wat een proces om te komen tot heerlijke goudgele brouwsels. Wat een verschillende soorten bier. Het proeven een genot. De Brouwers absolute specialisten. En ja hoor, terwijl de hele groep genoot van de proeverij, dacht ik: wie bepaald nu of vandaag de Lentebok in het vat gaat? Of de Triple? Het bokbier? Hoe en wie verbindt de productie met de vraag? Wie maakt het plan? Ik stelde dus toch de vraag. De andere gasten keken wat verward. Logisch. Saaie vraag. Boeien.

Mijn verslaving won het van: lekker de boel, de boel laten. Het antwoord van de aardige begeleider kwam rap: Gerard zei hij. Ik knikte vriendelijk. Ik zag een grote vriendelijke reus opdoemen. Met een sigaar en bierbuikje. Achter een eikenhouten bureau met familiefoto. Ontspannen aan het hoofd van een multinational. De blik van mijn man sprak boekdelen: je hebt vakantie lieverd.

Ik nam een slok van een heerlijk biertje en dacht: die Gerard heeft het vast goed in het snotje.

Warme groet

PS voor de liefhebber op dit onderwerp: lees eens de aansprekende parabel van “the blind men and the Elephant”.

Hoe een vergeelde notitie mij van het werk hield!

Hoe een vergeelde notitie mij van het werk hield!

Ik wilde even iets checken. Draaide mijn stoel om naar mijn bibliotheek. Voordeel van thuiswerken! Lux. Vol met studieboeken en trendsetters. Mijn eigen goeroes op alfabetische volgorde. Een kleurrijk tafereel. Sommige nog dagelijks in mijn hoofd. Anderen een beetje in de vergetelheid. Wat een gaaf bezit. De “geeltjes” tussen bladzijden vielen op. Zoals altijd: ik werd getriggerd. Wat sprak mij destijds aan?

Ik pakte een boek: heul veul gemarkeerde hoofdstukken. Nieuwsgierig. Onderwerp: leiderschap. In het boek: een opgevouwen, enigszins vergeelde notitie. Van mijn hand, zo te zien. Datum: 2015. Titel: Zelfsturende teams.
Ik had helemaal geen tijd voor dit intermezzo. Het lezen begon toch. Heel stellige visie. Mijn waarheid. Een glimlach. Wat een kattenkop, dacht ik. Niet direct een fan. Veel beren! Ergens midden in de notitie: “de organisatie is geen speeltuin”. Oei, het zat hoog.

Of de notitie ergens het licht heeft gezien: geen idee. Het zou mij nu iets te stellig zijn. Welnee, geen watje geworden. 
Vooruit: een iets meer genuanceerde blik.

– “The message however, still the same.”

Een aantal issues spelen echter nog steeds. Althans, vanuit mijn waarneming. De bedoeling van zelfsturende teams is veelal aansprekend. Wie is daar tegen? Het enthousiasme wint het van de realiteit. Goed voor de persoonlijke ontwikkeling, onboarding en Happinez. De hiërarchie achter slot en grendel. We doen en kunnen het zelf. De hoofdmoot: intrinsieke motivatie voor medewerkers. Mooi! Eens! Het venijn echter, blijft veelal steken in de ontransparante verantwoordelijkheidstructuur.

Wie gaat nou waar over? Waarom komen we naar het werk? Wat gaan we bereiken? En iets met het bestaansrecht van de club.

De hype wordt zelden weldoordacht uitgewerkt. Merkwaardig. Een allesomvattende vraag, die opborrelt:

Hoe verhoudt de intrinsieke motivatie zich tot de excentrieke. Waarbij het hier gaat over visies, aansturing, doelstellingen en geld. Ik doe zomaar een greep. Het spel en de knikkers: volgens Wikipedia. Mooie metafoor! Love it. Juist op dit kruispunt ontstaan de rafeltjes. De stelligheid in 2015 zou ik wat dempen. The message however, still the same.

De notitie schoof ik weer in het boek. Ik mijmerde wat voort. Vond wat ik eerder zocht. Schoof weer naar mijn PC. Ik kwam nog niet direct tot het dagelijkse. Hoe zou ik de notitie nu afsluiten? Zoiets:

De wens tot intrinsieke motivatie houdt stand bij een duidelijke visie, structuur en herkenbare resultaat afspraken. Waar doen we het allemaal voor. Zorg voor een begrijpelijk en helder speelveld. Een goeroe schreef: een afgebakende zandbak. Mmm iets minder respectvol. Hier ligt dus een taak voor de manager. In mijn visie een blijvende sleutelpositie.

Daarbinnen viert de zelfstandigheid van het team hoogtij en verhoogt het het gevoel van wederzijds vertrouwen en veiligheid. Win-win.

Benieuwd hoe ik over vijf jaar de notitie weer teruglees. Bij leven en welzijn, laat ik het weten.

Warme groet

Een leven lang leren. Lang leve het leren!

Een leven lang leren. Lang leve het leren!

Iedere keer verbaas ik mij. In positieve zin. Ik weet eigenlijk niet of LinkedIn je geboortejaar aangeeft. Geloof me: in de Corona crisis zit ik op het randje van: kijk uit! Althans, volgens Jaap van Dissel. Oergeestig is het. Ik moet eigenlijk thuisblijven, maar mag wel in een volgepakt vliegtuig naar Torremolinos. Humor! Iets met een luchtverfrisser is de uitleg. Dubieus. Politiek. Maar daar gaat het nu niet over.

In mijn hoofd en rolkoffer. Niet arrogant bedoeld. In relatie met die leeftijd.

Wat ik hier bedoel: Ik “swing” al een poosje mee in heel wat organisaties. Al jaren loop ik (digitale) draaideuren door. Met een bak kennis en ervaring. In mijn hoofd en rolkoffer. Niet arrogant bedoeld. In relatie met die leeftijd. Echter, er ontstaat altijd ruimte voor meer. Altijd weer. Hoe mooi! De verbazing dus.

Ik ontmoet zoveel mooie mensen, dat het soms duizelt. Tijdelijke collega’s met minstens zoveel ervaring, maar met eigen expertises, passies en visies. Soms haaks op die van mij. Soms prachtig aanvullend, soms verpakt in totaal nieuwe leerzame items. Hoe dan ook: het verrijkt. Wollige term, weet ik!

Hoe ouder, hoe makkelijker om je zonder schroom kwetsbaar op te stellen. De bewijsdrang is passe. De dialoog komt ervoor terug. Openstaan voor andere denkwijzen. Geen discussies. Samen optrekken. De organisatie adviseren: vanuit verschillende invalshoeken.

Ik heb daarnaast een absolute zwak voor jonge talentvolle collega’s. In de goede zin: jaloersmakend. Nonchalant met een laptop op schoot. Vingervlug scrollend van de ene sheet naar de ander. Een aansprekend verhaal. Genieten. Ik probeer dat ook weleens: dat met die laptop. Staat heel raar.

Alle gekheid op een stokje. Ik probeer binnen mijn vermogen het verschil te maken. Dit jaar vervolg ik mijn leerschool op Nyenrode: het belang van de wetenschap, de theorie, de analyse van processen. Ik slurp het op. Fantastisch. Maar dan ben je er echt nog niet. Ik heb de organisatie, met de collega’s nodig. Ik kan het niet in mijn uppie. Ik breng kennis mee, maar haal ook op.

Als klap op de vuurpijl. Ik kom net uit een echt gave sessie teamontwikkeling. Wat een eer om daar als externe aan te mogen bijdragen. What can I say more.

Die verbinding is de crux tot succes. Op deze wijze: Lang leve het leren!

Tot slot. Mijnheer van Dissel: succes met de volgepropte charters. Time will tell!

Warme groet, een super fijne en vooral gezonde zomer gewenst.

Annemarie

Sawu bona, de nieuwe kunst van begroeten!

Sawu bona, de nieuwe kunst van begroeten!

Van die drie zoenen neem ik met gemak afscheid. Heerlijk. Wat een gedoe. De laatste jaren kuste ik al wat in het luchtledige. Vooruit: mijn dierbaren uitgesloten. Een ander verhaal: het handenschudden. Ik ben (was) een echte. Altijd en overal. Een traditie, een ritueel. De opening bij een weerzien, een werkafspraak, een voorstel moment, vriendschappelijk. Respect. Niet in de laatste plaats stevig aangewakkerd door mijn politieke tijd. Voor en na de Raads-en commissievergadering. Voor de fractievergadering. Na de afdronk. Hele rondes legde ik af. Het had een betekenis. En ja: het is een cultuurdingetje. Ik ga dus afkicken. Voor jou, voor mij, zodat dat klote virus kansloos wordt. Hoe dan wel?

“Op je rug. Geen idee. Onwennig geploeter. Voorlopig worden we nog gered door de Skype. “

Ik bestudeerde laatst allerlei werkvormen: manieren tot eerlijke participatie in de organisatie. Al bladerend in een mooi boek, stuitte ik op een aansprekende werkvorm: vertrouwen en respect uitspreken. Het triggerde. In Zuid-Afrika begroeten stamgenoten elkaar met de korte zin: Sawu bona. Wat “ik zie u” betekent. De tegengroet SLkhoma betekent “ik ben hier” Hiermee wordt vertrouwen in elkaar uitgesproken. De kunst van het werkelijk zien en gezien worden. Ik vond het prachtig:  zag het voor me. Weg handen. Contactloos. Eye-opener. Een aansprekend alternatief, wellicht.

De realiteit laat zich raden: mijn blog zal geen definitieve cultuuromslag bewerkstelligen. En nee, ik verwacht niet dat deze vorm plots een trendsetter wordt.
Ik kan het slechts in kleine kring uit proberen. De kans op acceptatie schat ik laag in. Lachers op mijn hand is waarschijnlijker. Maar hoe dan wel?

De ellebooggroet is te close. De 1,5 meter komt in gevaar. Althans zonder mondkapje: een stof opwaaiend fenomeen. Wat zetten we op: het Kruidvat + masker of een zelf geborduurde? Schijnveiligheid, wordt gezegd. Bij verkeerd gebruik knap onhygiënisch. Wat is wijsheid. Enfin, verder met de begroeting.

De oosterse buiging kan. Je ziet het al. Beetje houterig. Of: hey hoi, gaat ie, te amicaal wellicht. Beetje nonchalant draaiend dan: je handen in je zakken. Op je rug. Geen idee. Onwennig geploeter. Voorlopig worden we nog gered door de Skype. Hoe fijn is dat. Aaa je bent er…ik hoor je wel, maar zie je niet!

We vinden vast een way out. Het zal wel moeten. Andere culturen kunnen wellicht helpen. Look Around. Op weg naar minder klef. Hygiënischer. Maar wel vol respect. En ja, ik zal het handenschudden zo missen.

Sawu bona

Annemarie

Bron: Beweging in je brein
Monique Hampsink
Nanette Hagedoorn

Bij sheet twee was ik de zaal al kwijt!

Bij sheet twee was ik de zaal al kwijt!

Neeee joh, serieus, gilde ze in mijn mobiel.  Ik zette dat ding snel op de speaker. Het was mijn oud-collega en maatje. Zit je weer op de fuwa? Lieve mensen, dit staat niet voor een vechtsport, althans niet letterlijk. Een afkorting voor functiebeschrijving- en waardering. Vakjargon. Ik voelde dat dit een gesprek werd: vol herinneringen en anekdotes. Ik tapte een koffietje.

Pumps gingen knellen. Je dacht met spijt terug aan je sneakers uit diezelfde kofferbak.

Met haar heb ik jarenlang het hele land doorkruist. Van Brunssum tot Hengelo naar Purmerend en Harlingen. En alle gemeenten daar tussenin. Echt allen. Als een rond reizend circus. Kofferbakken vol met functieboeken. Verschillende versies. En een beamer, groot en zwaar. Hilarisch. Je leek daarmee meer op een loodgieter dan op een consultant. De digitale wereld in opkomst, maar dan anders. Ze struikelde over onze herinneringen. Ik kreeg ook de smaak te pakken.
Belangrijke processen met veel verbindende organisatievraagstukken. Alleen insiders weten dat het nooit alleen om dat ene stukje papier gaat. Dat maakt het zo interessant. Integraal adviseren dus. Je “kop” erbij houden.

Theaterzalen werden destijds afgehuurd. Dit stamt uit een tijd ver voor onze 1,5 meter maatschappij. Alle medewerkers bij elkaar voor de uitleg van het waarderingssysteem. Heb je dat weleens geprobeerd? Waar je opkwam als Adèle. En na sheet twee als een B artiest achter de coulissen verdween. Je hoorde jezelf in de verte praten: nee, nee, het gaat niet over jouw persoonlijk functioneren…..Technische stuff. Pumps gingen knellen. Je dacht met spijt terug aan je sneakers uit diezelfde kofferbak. De aanhouder wint, het kwam altijd goed. Maar een “Adèle” bleef qua onderwerp te hoog gegrepen.

Ondertussen: onze herinneringsping op onze mobiels werd luidruchtiger. Werk aan de winkel. We sloten gewichtig af. The key tot succes blijft: respect houden voor de organisatie en haar medewerkers. Adviseren, zonder de “juf voor de klas” mentaliteit. Heldere communicatie: walk your talk. De organisatie blijft aan het roer.

En ja, het is mij wederom een eer.

Successsss hé!, hoorde ik nog net voor het verbreken van de verbinding.

Met een glimlach nam ik plaats achter mijn PC. Ik opende een format: doel van de functie……

Warme groet

Wanneer je digitaal de werkelijkheid moet waarnemen.

Wanneer je digitaal de werkelijkheid moet waarnemen.

Laatst sprak ik een goede vriend. Het gaat prima, dat digitaal vergaderen. Het valt mij alles mee. Wat ik mis, zo zei hij: de “thermometer” eens in de organisatie steken. Wat gaat goed en waar is extra aandacht nodig. Dat is meer lastig. Ik dacht daarover na. Herkenbaar. Het nieuwe werken vereist andere vaardigheden van ons allen. Net na de lockdown was je blij dat je überhaupt iemand op je scherm kreeg. Je wist waar je mic zat. Een handigheid uitvond om je robotachtige stem te temperen. Met klokkende oksels een presentatie wist in te voegen. Eye-opener. Begreep je dat je agendapunten er eigenlijk niet toe deden. Dat je een dialoog had gevoerd met, ja……. met wie ook weer.

“Just do it.”

Langzaamaan word je relaxter. Meer vindingrijker. Althans zo ervaar ik dat. Ik denk dat onze zintuigen moeten wennen. Om moeten schakelen. Een stukje “wetenschap” vanaf mijn eigen waarneming. Dat heeft tijd nodig. Overigens: collega’s die al jaar en dag internationaal werken, kijken je wel wat suf aan. Maar toch.

Van oorsprong ben ik ook een op de rand van het bureau waarnemer. Een kopje koffie in de wandelgang type. Zoek ik ruimte voor de persoonlijke kwinkslag. Even over iets anders praten: niet alleen werk.

De meer digitale zakelijkheid leent zich daar minder voor. Tuurlijk: vast meer efficiënt. Echter, onze menselijkheid en aandacht voor elkaar mag niet ten gronde gaan. Ik ben positief gestemd. We vinden de modus. De balans. Let op: het is een fantastisch leermoment. Binnen onszelf, binnen organisaties. Waarvan ik hoop dat dit nieuwe werken HET werken wordt. Niet massaal meer doen wat we deden. Onze bewegingen in de auto, OV, in de lucht en op ons werk heroverwegen. Waarom, echt waarom met miljoenen om 9.00 uur op locatie vergaderen. Onzin. Gewoonten doorbreken. Ten goede van onze leefomgeving, gezondheid, toekomst en duurzame ontwikkeling.

Het kost tijd, bewustwording en doorzettingsvermogen. Ik ben net zo benieuwd als jullie.
Zijn we daartoe instaat? Ik mag het hopen. Werkgevers: grijp jullie kans! Just do it.

Na een hysterisch druk digitaal (team) overleg, nemen we steeds beter waar. Horen we de boodschap van een collega achter een verhaal. Een persoonlijk telefoontje na de afdronk is dan snel gepleegd. Wat kan ik voor je doen?

Warme groet

Annemarie

Check my Blog Page!
Previous Next

Kopje koffie?

Check my social media!