Hoe jong en oud digitaal samensmelten!

Ik heb mijzelf een nieuw werkwoord toegeëigend: logistieken. Mijn generatiegenoten herkennen zich wel in deze blog. Prehistorisch en oergeestig zal het absoluut lijken en zijn voor mijn (veel) jongere collega’s.

“Vooruit, het ging weleens mis, zodat ik bij Enkhuizen met stukken van Zeewolde zat te shinen.”

De titel archivaris heb ik nooit verdiend. Oud-collega’s weten vast nog dat ik mijzelf begroef onder stapels papieren dossiers. Op mijn bureau en op de grond. En als het lukte rondom het bureau van anderen. Zoals een kat langzaam opschuift naar zijn favoriete verboden plek. Heus, er zat logica in, voor mij dus. Het speelde zich lang geleden af. Het lijkt eeuwen geleden en toch voelt het als de dag van gister. De papierloze wereld, the clean desk policy, het bestond nog niet. Heerlijk. Op weg naar een opdrachtgever greep ik de juiste stapel mee, propte die in mijn tas. Vooruit, het ging weleens mis, zodat ik bij Enkhuizen met stukken van Zeewolde zat te shinen. Te verwaarlozen momenten, echt. Althans in mijn geheugen.

De stapels papier zijn verleden tijd. Tijdens mijn politieke tijd heb ik pas echt geleerd digitaal te werken. Te vergaderen en digitaal te ervaren. Stoer wel. Soms stiekem met nog een printje op mijn schoot. Mijn IPad werd mijn vriend. In de Raadszaal en achter het spreekgestoelte. In mijn werk werd ik daarna een digitale mapjes freak. En meer. Lol.

Nu met mijn huidige toffe, maar omvangrijke klus, is er wederom een heus digitaal labyrint ontstaan. Een mooie club, met ca 1000 medewerkers. Lees: 1000! Met een groot aantal ben ik in gesprek.  Die gesprekken doen ertoe en dienen als input voor vele vervolgstappen.

Dus mindmap ik niet op een flap-over, maar in mijn laptop. Mapjes met aansprekende titels. Daaronder submapjes met logische kopjes. Meestal. Niet zelden daaronder hulpmapjes. Soms met de titel: hopeloos. Staat nog leeg. Ik denk: jaloersmakend voor menig Data-scientist. Sorry collega’s, ik weet dat dat veel meer inhoudt.

Het labyrint werkt. Toch staar ik soms hulpeloos naar mijn scherm. Op zoek naar versie…..De aansprekende logica stottert ook digitaal weleens. Sluip ik in de nacht naar mijn PC. Check: versleep notitie x naar mapje y. Pfff, op het nippertje.

Gek genoeg, door de Corona tijd, verzamelen jong en oud zich op de Skype. We Zoomen, en melden ons gezamenlijk aan bij MSTeams. We chatten en slaan deze historie in een oogwenk op. We presenteren tijdens het videobellen. We wisselen met elkaar moeiteloos van scherm. Generaties vloeien digitaal in elkaar over. Het is een “moetje”. We leren met en van elkaar. Een digitaal team in barre onzekere tijden.

We houden de boel draaiende. De digitale generatiekloof verdwijnt als sneeuw voor de zon. We accepteren, in the late afternoon, onze gare hoofden op de Skype. Niet zelden met doorgelopen mascara of beslagen brillen. Leeftijd vervaagt. Het wordt het nieuwe normaal. Lotgenoten in crime!

Hoe ver ben je, vraagt mijn man einde dag? Bijna zover: nog even logistieken. En….een paar printjes.

Warme groet

Leave a comment